Με μεγάλη επιτυχία δόθηκε, το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026, η πρώτη παράσταση του έργου της Στέλλας Βοσκαρίδου Χίλια χέρια σε σκηνοθεσία Φώτη Νικολάου.

Την παράσταση παρακολούθησαν και επιβράβευσαν με το παρατεταμένο χειροκρότημά τους εκλεκτοί καλεσμένοι, μεταξύ των οποίων: οι βουλευτές Δημήτρης Δημητρίου, Χρίστος Χριστοφίδης και Αλεξάνδρα Ατταλίδου, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Έλενα Περικλέους, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Παντελής Βουτουρής, η Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Ανθή Αντωνιάδου και τα Μέλη Κλείτος Κλείτου, Νικολέτα Κλεοβούλου, Ζήνων Παπαφιλίππου, Μαρία Χαμάλη.

Στο έργο της Στέλλας Βοσκαρίδου Χίλια χέρια επιχειρείται μια καταβύθιση στα άδυτα της ψυχής του σπουδαίου Νεοέλληνα γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, μια αποτύπωση της καλλιτεχνικής του πορείας ως διαρκούς ταλάντευσης ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι.

Η ζωή του, σημαδεμένη από την ψυχική του ασθένεια, τον εγκλεισμό του σε ψυχιατρείο, τη μακρόχρονη απομάκρυνσή του από την τέχνη, αλλά και από τη δύσκολη σχέση του με την οικογένεια και τους δασκάλους του, γίνεται αφετηρία για ένα ταξίδι στον κόσμο του λαμπρού αυτού καλλιτέχνη, όπου το τραύμα, η επιθυμία, η αδυναμία και το πάθος μεταφράζονται σε πρώτη ύλη και η δημιουργία συνιστά όχι μόνο αντίβαρο στην υπαρξιακή αγωνία, αλλά και σωτήριο γιατρικό.

Στο κέντρο της δραματουργίας του έργου βρίσκεται η αρχετυπική συνθήκη του καλλιτέχνη: η ανάγκη να δημιουργήσει, ακόμα κι αν όλα γύρω του λειτουργούν ως μηχανισμοί ακύρωσης. Ο χρόνος, το μυαλό, η τρέλα και ο θάνατος δεν αντιμετωπίζονται μόνο ως θεματικές αναφορές, αλλά ως δυνάμεις που καθορίζουν την ίδια ύπαρξη του δημιουργού και το πεδίο έμπνευσής του.

Ο Φώτης Νικολάου, που υπογράφει τη σκηνοθεσία, προσεγγίζει τα Χίλια χέρια  ως μια σκηνική αναμέτρηση του δημιουργού με τον ίδιο του τον εαυτό: ο απολλώνιος Χαλεπάς συναντά τον διονυσιακό Σάτυρο, και εκεί ακριβώς το παρόν και το μέλλον, η τρέλα και η δημιουργία, η αλήθεια και η ψευδαίσθηση γίνονται ένα. Η σκηνή μετατρέπεται σε έναν τόπο ύλης και μνήμης, όπου πηλός και μάσκα γίνονται σώμα, αποτύπωμα, πληγή και προσευχή. Τα όρια του δημιουργού και του δημιουργήματος συγχέονται. Η έμπνευση μοιάζει με κατάρα και η τέχνη με ένα τελευταίο νεύμα αντίστασης απέναντι στη φθορά.

Φωτογραφίες: Αντώνης Αντωνίου