Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία στη Νέα Σκηνή «Νίκος Χαραλάμπους», το Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026, η πρώτη παράσταση της παραγωγής του συγκλονιστικού έργου της Λούλας Αναγνωστάκη Σ’ εσάς που με ακούτε σε σκηνοθεσία Θανάση Γεωργίου.

Την παράσταση τίμησαν με την παρουσία και το παρατεταμένο χειροκρότημά τους εκλεκτοί καλεσμένοι, μεταξύ των οποίων: οι Βουλευτές Δημήτρης Δημητρίου και Αλεξάνδρα Ατταλίδου, ο Γενικός Ελεγκτής Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, ο Γενικός Διευθυντής του Υφυπουργείου Πολιτισμού Γιώργος Γ. Παπαγεωργίου, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού Έλενα Περικλέους, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Παντελής Βουτουρής, η Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Ανθή Αντωνιάδου και τα Μέλη Κλείτος Κλείτου, Μαρία Χαμάλη.

Εννιά πρόσωπα συναντιούνται σε ένα διαμέρισμα στο πολυπολιτισμικό Βερολίνο. Έξω, η πόλη βρίσκεται σε αναβρασμό – συγκεντρώσεις, επεισόδια, αναταραχές. Ο Άγης, συγγραφέας, προετοιμάζεται για ένα φιλειρηνικό φόρουμ κατά της παγκοσμιοποίησης, ενώ η Σοφία κυνηγά μια παράνομη αλλά ελπιδοφόρα συναλλαγή. Ξαφνικά, ο αντίλαλος της πόλης εισβάλλει στο «μέσα» και μετατρέπεται σε μια νοητή διαδήλωση. Το ένα πρόσωπο μετά το άλλο μιλάει σε ένα φανταστικό ακροατήριο, ανασύροντας τραύματα, κρυφές επιθυμίες και ανεκπλήρωτες προσδοκίες.

Αυτός ο βαθιά εξομολογητικός λόγος, άλλοτε ειρωνικός και άλλοτε χιουμοριστικός, με τις υπόγειες σημάνσεις του και τα οπτικά και ηχητικά σημεία του, γίνεται μια αναμέτρηση με τη μνήμη, την ξενότητα και την αβεβαιότητα· μια τομή που φανερώνει εσωτερικές ρωγμές και συλλογικές ρήξεις, την απόλυτη μοναξιά και την υπαρξιακή στέρηση.

Το Σ’ εσάς που με ακούτε, το οποίο γράφτηκε το 2003, αποτελεί το τελευταίο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη και ένα από τα πιο δυνατά και πολυεπίπεδα σύγχρονα κείμενα του μεταπολεμικού ελληνικού θεάτρου. Με τη διεισδυτική και ευαίσθητη γραφή της, η Αναγνωστάκη συνθέτει έναν θρυμματισμένο κόσμο όπου η πολιτική και η Ιστορία διασταυρώνονται με την προσωπική εμπειρία.

Ο σκηνοθέτης Θανάσης Γεωργίου και ένα εξαιρετικό επιτελείο ερμηνευτών και άλλων συντελεστών καλούνται να υπηρετήσουν ένα έργο εντυπωσιακά ζωντανό στο σήμερα, μεταμορφώνοντας το κλειστό βερολινέζικο δωμάτιο σε μια ανοιχτή αρένα σιωπηλής διαμαρτυρίας, στην οποία το ιδιωτικό διαπλέκεται με το δημόσιο και το ατομικό με το συλλογικό βίωμα.

Φωτογραφίες: Αντώνης Αντωνίου